Oerknal van Niks

Wat houdt het negentien jaar uit…?

Nou NIKS® mooi wel!

‘Als het iets wordt, dan is dat meegenomen’

Herfst 1998 ontmoeten Rob Benjamens, Ko Touw en Marie-Lou Witmer elkaar op de afscheidsreceptie van Randstads Ed Bolk. Het drietal signaleert dat dit soort ontvangsten vaak spontaan gezellig worden. Rob Benjamens specificeert. Je hebt volgens hem hetzelfde gevoel op sommige begrafenissen, waar je denkt: gut, wat leuk die mensen weer eens te ontmoeten; moesten we vaker doen. Dan ontstaat op de receptie het idee voor NIKS.

‘Vrij laat, nadat er enige wijn was gevloeid’, aldus Ko Touw. Eindelijk eens een club, waar niks hoeft: geen sprekers, geen contributie, geen officiële voorzitter, geen notulen. Touw: ‘Het is niets. Als het iets wordt dan is dat meegenomen’.

Marie-Lou Witmer maakt echter wel een ‘marketingplan’, wat het drietal op Rob’s kantoor bespreekt.

Het leest als een gedicht:

1950-budweiser-ad-there-s-nothing-like-it-absolutely-nothing

Visie: Iets komt uit het niets.

Missie: sta open voor het niets.

Ambitie: het is niets, het kan hoogstens iets worden.

 

Waar houdt NIKS zich zo al mee bezig?

Een NIKS-plek iets laten worden.

Een NIKS-iemand iets laten zijn.

Een NIKS-idee iets laten worden.

En vooral veel NIKS.

Ondanks de afwezigheid van notulen weten we met zekerheid dat op 11 januari 1999 een ietwat rillerig gezelschap bijeenkomt in een triest verlaten, maar goed van drank voorzien biljartlokaal van De Eendracht in Abcoude. De oprichting van NIKS is een feit. Naast het genoemde drietal hebben zich dan al enkele kern-leden aangesloten: Cees den Hollander, Annemarie van Stuyvenberg, Adri de Vries en Dolf Hell.

De eerste jaren zijn de uitnodigingsbrieven op het sjieke ietwat doorzichtige papier gedrukt, waar nu nog het NIKS archief ten dele op staat. De letters NIKS zijn uitgestanst – echt een logo van NIKS dus, gemaakt bij Rob Benjamens’ bureau Benjamens, Van Doorn Euro RSCG.

De frequentie van de bijeenkomsten wordt al gauw verhoogd van eens in de twee maanden naar elke eerste maandag van de maand. Netty Aaldriks van Rob’s bureau doet in de beginjaren het secretariaat. Rob houdt de eerste tijd de NIKS Genoten vrij aan de bar, maar later regelt Netty de afrekeningen. Dat loopt een keer spaak, zoals blijkt uit deze curieuze zinsnede uit een van Aaldriks’ brieven: ‘Het ligt in de bedoeling dat eenieder die aanwezig is zelf na afloop van de bijeenkomst zijn eten afrekent. De drank wordt dan hoofdelijk omgeslagen. Wat betreft de bijeenkomst van 7 februari heb ik niet iedereen “keurig” behandeld. Er waren mensen die ik voor 3 biertjes f 84,- heb laten betalen. Dat was natuurlijk niet de bedoeling.’

De eerste bijeenkomst in een mistig landelijk Abcoude is letterlijk tussen koetjes en de kalfjes. We praten daar ook over koetjes en kalfjes: de eerste baantjes, zieke familieleden, een beetje politiek, een tikje psychologie, anekdotes en een goeie mop.

Wat wil NIKS nog meer? Een goed bereikbaar clublokaal. Dat wordt Grand Café Cinetone in Duivendrecht waar we, omringd door filmaffiches leuke jaren doorbrengen met als gastheer Pieter Brinkhorst, jawel ‘neef van’.

Henk Engelkes van Uniekaas komt daar eens met een bus vol dolenthousiaste Amerikaanse winkeliers binnenvallen en we hebben een kerstdiner met een vurige Balkan zangeres/danseres. Het wordt allemaal minder als Brinkhorst vertrekt.

We proberen een ambiance uit in Nederhorst den Berg – het Spiegelhuijs geheten – waar de warme bakker zich spontaan voor NIKS aanmeldt en we zijn een keer bijeen in Ingang B op het Amsterdamse WG-terrein. Adri de Vries tipt ons ten slotte eens te gaan kijken bij De Afspraak in Amsterdam. Daar is NIKS nu nog steeds met als rots in de branding serveerster en bardame Karina, die we al van Cinetone kennen, en tot voor kort uitbaters Margreet en Jan.

De Afspraak is ons dierbaar geworden. Diverse NIKS- leden hebben – om niets – geprobeerd het etablissement op te stoten in de vaart der volken. Jurist en oud-horecaman Han Brons geeft gratis advies en zorgt dat er kunst aan de wand komt. Rob Verwoest organiseert samen met Michael van Os en Ruby Lemm een succesvolle jazz-bijeenkomst. Malcolm Parker Brady stelt een marketing-aanbeveling op met diverse goede tips. Alleen de optie van De Afspraak een truckersrestaurant te maken stoot op enige weerzin bij de uitbaters.

Halverwege 2007 worden de nu per e-mail door Nell Benjamens verspreide uitnodigingen sterk opgefrist. Rob Verwoest en Dolf Hell bedenken achter hun pc een echt concept met iedere maand een nieuwsaanleiding, steevast gevolgd door een aan het onderwerp aangepaste dresscode. Ze proberen een proeftekst uit op Rob Benjamens. Zijn reactie: ‘De heren hebben zichzelf overtroffen! Na hoeveel glazen is dit gelukt? Ik vind het echt NIKS!’ De campagnemakers zitten dus helemaal op de goede weg. De hele serie staat daarom elders op deze website.

Om de opkomst nog meer te bevorderen introduceren Hans Hollaar, Michael van Os en Rob Verwoest vervolgens met succes ’t Kistje van NIKS, fraai verbeeld in een illustratie van Ko Touw. Een stoet van prominenten heeft daar inmiddels op plaats genomen om buiten de geijkte paden om iets te vertellen over hun werk.

Niets is dus wel degelijk iets geworden en dat is meegenomen. Het licht anarchistische NIKS Genootschap houdt echter toch maar het oude spreekwoord in ere:

‘Als niet komt tot iet, kent iet zichzelven niet.’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s